Duela hamarkada bat baino gehiago, mendebaldeko hainbat herrialdetan queer teoriak eta politikak zabaldu dira. Merkatu kapitalistan nagusi den kultura gayaren sarrera, Sida krisia eta 80ko hamarkadaren amaieran lesbianek, transexualek, chicanek eta beltzek hasitako borrokek mugimendu politiko sozial eta erradikal sorta bat sortu zuten, eta mugimendu horiek akademiak geroago landu zituen «teoria queer» izenez ezagutzen denaren barruan. Liburu honek mugimendu honen konplexutasuna jasotzen du, eta ez da kanpoan geratu Espainiako estatuaren marika, bollera eta transexualen mugimendu sozial-politikoen errealitateak (LSD edo La Radical Gai bezalako taldeek queer militantzian mota horretako ordezkaritza izan zuten 90eko hamarkadan). Paco Vidarte eta Javier Sáez-ek 2003 eta 2005 artean antolatutako UNEDeko «Introducción a la teoría queer» ikastaro irekian oinarrituta, lan kolektibo honetan azken urteetan queer politikek sortutako analisi aldaera desberdinak bildu dira. Queer ez da teoria bat, baztertutako, kanporatutako jende multzoa da, beren etxeetatik edo jatorrizko lekuetatik kanporatuak izan diren pertsonak, egoera sozial eta ekonomiko zailetan bizi direnak. Bazterketa prozesu horien analisiak eman zuen izena teoria queerri, eta ez da itxita dagoen teoria edo jakintza multzo bat, baizik eta esku-hartze politikorako tresna kritikoen multzo bat: heterosexualitatearen normaltasunaren kritika, medikuntzaren eta estatuaren gorputz gaixo eta osasuntsuen gaineko biopolitika praktikak, intersexualek jasaten dituzten ebakuntzak, immigrante bollera, trans edo mariken gaineko begirada koloniala, borroka herrikoiak akademikoki eskuratzea, genero marken zorrotasuna transexualak baztertzeko. Queerrek literatura, arkitektura eta zinemaren irakurketa berriak sartzen ditu, eta sexualitatearen dispositiborako sailkatu ezin diren gorputz eta praktikak ugaritzen ditu: sadomasoqui