Turista Sueca-ren lehen diskoa: pop okerra turbulentzietan dagoen belaunaldi baterako.

Turista Sueca-ren lehen lana pop garaikidearen deliriora joateko bidaia bat da: ahots handiz esaten ez ditugun gauza guztietara low cost hegaldia, umore beltzaren, neurodibergentziaren, pop kulturaren, emozio prekarioaren eta normalitatearen eskuliburua erre nahi izatearen turbulentziarekin.

Lehen disko honetan, Turista Sueca bere obsesioak himno kantagarri eta oso itsaskorrak bihurtzen ditu. «Tengo TDH» belaunaldiaren konfidentziatik «Síndrome de Estocolmo» emozio kidetzaraino, eta «Aitana O’Caña» fan unibertso bihurrira pasatuz, abesti bakoitzak postaletako bidalketa bat bezala funtzionatzen du, leku deseroso baina barregarri batetik, non ironia ahultasunarekin bizitzen den eta barreak biziraupenerako mekanismo zilegi bat den.

Espiritu independente eta burugogor adimentsuarekin grabatua, diskoak popa, elektronika eta hiperpop eta meme kulturaren keinuak nahasten ditu, bere soinua eraikiz, txantxa moduan sartzen dena eta serio geratzen dena. Proiektuaren ahots eta pertsonaien jokoak indartzen dituzten elkarlanak barne hartzen ditu, eta musika sektatxo txiki batean sartzen ari garela sentiarazten du, non ezer ez den kasual eta dena kantatzen den.