Door middel van een sociologische reconstructie van Judith Butler's performatieve gender theorie en een empirische studie van de transseksuele gemeenschap, ontkracht Patrícia Soley-Beltran misverstanden over het Butleriaanse begrip van het lichaam en haar problematisering van de onderscheid tussen sekse/geslacht, terwijl ze tegelijkertijd de recente transformaties van het feminisme illustreert, van de identiteits-politiek van homo- en lesbische gemeenschappen tot de queer theorie en transgender bewegingen. Het interpretatiekader, bestaande uit de performatieve theorie van sociale instituties (voornamelijk ontwikkeld door de wetenschaps-sociologen Barry Barnes en David Bloor) en het begrip kunstmatig type (ontwikkeld door de filosoof Martin Kusch), deelt affiniteiten met het denken van Butler: het problematiseren van de dichotomie natuur/cultuur en het benadrukken van de sociale constructie van wetenschappelijke kennis over het lichaam. De vergelijkende empirische studie benadert de Britse en Spaanse transseksuele gemeenschap als informanten over de aanpassingsprocessen aan gendernormen van alle leden van de samenleving. De analyse van hun getuigenissen levert niet alleen gegevens over de heersende populaire kennis over gender en de invloed van medische categorieën op de definitie ervan, maar verduidelijkt ook zonder vooroordelen of partijdigheid de kenmerken van deze gemeenschap en plaatst deze in hun ideologische en sociaal-politieke contexten, waardoor het culturele landschap wordt verlicht waarin juridische en medische handelingen plaatsvinden.