Un fin de semana de verán, nunha casa no campo, tres amigos reúnense no primeiro aniversario da morte de Tony. Son o seu irmán, John, a súa cuñada, Marian, e o seu antigo compañeiro, Lyle.

O apacible reencontro vese perturbado pola presenza dun descoñecido, o mozo pintor que agora sae con Lyle. Queran ou non, os rituais do verán ―un baño no río, unha cea ao fresco con convidados ou un paseo nocturno― estarán marcados pola figura do amigo ausente e cada un dos tres deberá buscar a súa maneira de encaixar a perda.

Peter Cameron combina como poucos autores a sátira social coa intimidade e a ternura, e leva ao lector a reflexionar sobre a propia experiencia, a dificultade de coñecer verdadeiramente a alguén ou o ambiguo das relacións sociais. Publicada orixinalmente en 1994, Un fin de semana segue a ser, sen dúbida, unha das mellores novelas do seu autor.

«"Un fin de semana" plantea o difícil que resulta aceptar que o cónxuxe dun amigo teu que faleceu teña outra parella. (…) E certamente Cameron estúdao con detalle e acerto.» Núria Escur (La Vanguardia)

«Peter Cameron é un excelente construtor de historias. Non só é que estas discorran con fluidez, senón que deixan na alma, sen decatarnos, rastros de melancolía e un mundo simbólico construído desde a normalidade e non desde a retórica.» César Prieto (Efe Eme)

«Peter Cameron é moitos escritores nun, porque destila o mellor dos grandes mestres e transfórmaos, con elegancia, en algo propio.» Rodrigo Fresán (ABC Cultural)

«Cameron demostra en "Un fin de semana" a súa habilidade para despregar, a partir de historias máis ou menos mínimas, os conflitos que se suscitan por equívocos e ambigüidades non resoltas. Ao final, como nas súas obras anteriores, "Un fin de semana" é unha sorte de prospección nas dificultades da expresión amorosa, os lastres da incomunicación e as confusións que alimentan as relacións sociais.» Iñigo Urrutia (El Diario Vasco)

«Peter Cameron volve falar neste libro desas fendas que se abren na vida cotiá. Fendas polas que se cola a dor de forma sutil aínda que insistente. E faino, como noutras ocasións, dunha maneira maxistral.» Sagrario Fdez.-Prieto (La Razón)

«O escenario dá pé a diálogos brillantes e a un ambiente de tensión que se advirte en cada páxina. Os pequenos roces son o bisturí que abre vellas feridas e medos e que deixan as expectativas fronte ao espello da realidade.» Leire Escalada (Navarra.com)

«Peter Cameron tece unha tea de araña perfecta na que atrapa ao lector con naturalidade desde as primeiras páxinas. "Un fin de semana" lése con rapidez e entusiasmo, contando moito máis do que aparenta.» Victoriano S. Álamo (Canarias 7)

«Quen non pasou por estes reajustes aos que nos obriga a morte allea? E, polo tanto, quen vai saír ileso da lectura de “Un fin de semana” de Peter Cameron? Ninguén. Absolutamente ninguén.» Fantastic Plastic Mag

«Peter Cameron ofrécenos en "Un fin de semana" unha desas historias cotiás, aparentemente sinxelas, pero dunha gran carga emocional (…) O escritor norteamericano versa tamén sobre os convencionalismos sociais, como o tempo que un debe gardar dor por un ser querido cando xa non está. Cando é o momento ideal para recompoñerse? Recompoñerse supón unha traizón para o que xa non está ou para os seus familiares? Que dereito ten o mundo para xulgarnos neste sentido?» Eric Gras (Mediterrani)

«Unha novela tan emocionante que, ao rematala, estamos convencidos de que algo importante acaba de suceder; déixanos conmocionados e desposuídos.» Francine Prose (The Yale Review)

«Chea de observacións que soan como campaniñas e parpadean como lóstregos, evanescente pero imborrable.» The New Yorker

«Fascinante e adictiva (…). Pechamos a novela coñecendo mellor a complexidade de cada personaxe, pero tamén máis coñecedores da intrincada trama que subxace tras todas as convencións sociais.» Michael Dorris (Los Angeles Times)

«Ecos de Virginia Woolf, E. M. Forster, D. H. Lawrence, e F. Scott Fitzgerald, cuxas brillantes narrativas críticas coa cultura materialista se abren, unha e outra vez, ao metafísico. A tenra elegía de Cameron ten tanto de canción de amor como de lamento, tanto de oración como de réquiem.» Joyce Reiser Kornblatt (The New York Times Book Review)