"Todo era campo" é un texto estraño e queer, e por iso interesante, no cal os nomes se borran, as peles enganan e o que se tensa e arrisca sempre é a existencia. E hai un ton melancólico curioso que contrasta coa presenza virtual da súa autora inexistente: nas redes é, si, "la regadora, la cortadora, la trepadora, la planchadora, la conductora, la bloqueadora, la peladora, la bailaora, la cagadora, la tostadora, o la folladora". Pero é que, ao non ser, ten aberto todo o abano das cousas, como quen non é e por iso se transforma, como a Rosalía saokiana que é "toas las cosas", e nese non-ser nada fixo florece, adáptase ao preguntarse como sería "meter un cuerpo en una caja" e que ese corpo selado fose, por exemplo, "el cuerpo de una madre". [...] E dános un exercicio interesantísimo, que ten todo que ver coa curiosa intersección entre o drag e calquera personaxe, entre o drag e a folclórica, entre o drag e toda artista. No fondo, non é tanto un libro sobre o drag como un texto sobre que sucede cando nos convertemos nunha persoa que xa non somos nós. Do prólogo de Elizabeth Duval