Unha historia sobre a dificultade de facerse un lugar cando non se nace con un.

Desde que gañou un concurso de debuxo en segundo de primaria, Anna soubo que ter un talento é tamén cargar cunha promesa: a de non decepcionar. Ese primeiro premio, un maletín de rotuladores, converteuse súbitamente na obriga autoimposta de pintar sempre mellor, de superar aquel listón. Por iso, cando, xa trintañeira, lle ofrecen unha oportunidade que podería catalizar a súa carreira como artista plástica, algo dentro dela rómpese.

A chamada de Maria Manzoni, a galerista máis importante do país e figura de gran relevancia no coleccionismo privado de arte contemporánea, desencadea unha profunda crise creativa e existencial. Anna enfrontase entón non só á presión do mercado, senón ao recordo dunha infancia atravesada polo rexeitamento e a culpa, a unha amizade fundacional que se esfarela e á sospeita de que quizais traizoou algo importante polo camiño.

A boca chea de trigo é a historia dunha nena prodixio convertida agora nunha muller atrapada nun lenzo en branco. Unha historia sobre o azar, sobre a tensión entre liberdade e obediencia, sobre o desexo de ser honesta con quen se é e con aquilo que se arrastra. Unha reflexión arredor da autoesixencia, a impostura e a precariedade emocional e económica que debe afrontar quen trata de abrirse paso nun mundo aínda ancorado na ficción da meritocracia.

Con unha escrita plástica, irónica e afiada, Mayte Gómez Molina debuta na narrativa da man dunha novela profundamente íntima na que o vértigo de ser vista e o medo a non estar á altura convértense nunha aposta radical polo coidado, a si mesma e aos demais, como forma de resistencia. Unha novela na que a arte non é un tema, senón unha ferida: o que doe, o que salva, o que nos une.