Cando a fotografía aparece no século XIX para ilustrar os soños dos nórdicos conxelados sobre Italia como, segundo a perspectiva, unha terra de arte inmortal da antigüidade redescuberta ou unha paisaxe natural feliz, substituíndo ao pintor de vedutas e ao seu propio caderno de debuxos, Italia aínda é un estado agrario. Só en 1861, tras unha serie de revoltas e guerras, uníuse nunha nación a partir dun mosaico de principados e pequenos estados, e o país ten dificultades coa industrialización, que se limita principalmente á área metropolitana de Milán, Turín e Xénova. De 30 millóns de habitantes, en 1880 só hai uns 400.000 traballadores industriais.

Os numerosos viaxeiros de Francia, Inglaterra, Alemaña ou os EUA —o turismo de masas está a piques de suceder á herdanza da Gran Viaxe e o Romanticismo— atopan unha poboación aínda moi influída polo tradicionalismo secular, paisaxes aparentemente intocadas como o pintoresco Lago Maggiore coa súa impresionante contorna montañosa, a costa da Lixuria ou a solitaria Campagna, e cidades como Venecia, Florencia, Bolonia, Milán, Roma, que parecen estrañamente afastadas e oníricas, case baleiras.

Como os relatos de viaxe de séculos pasados, as imaxes deste volume convidan a unha viaxe de descubrimento a través do tempo. Seguen a ruta clásica dos viaxeiros italianófilos afeccionados á arte, pero tamén ollan a realidade social á sombra dos monumentos e lugares de interese. Un panorama histórico que non só atrapará aos fans declarados de Italia.